Dans van openheid

of klankmeditatie

Visualiseren was niks voor mij

“Mediteren is een manier om naar de stille plek in jezelf te gaan” las ik in mijn leerboek over meditatie in de psychosynthese.
Het was tijdens een meditatie, van de retraite van Dolphinflow in de Dordogne vorig jaar, dat ik weer in mijn hoofd op zoek ging naar de beelden die pasten bij de visualisatie. Beelden visualiseren lukte mij niet en ik begreep niet hoe ik op die manier bij de innerlijke stilte in mijzelf kon komen. Tot ik met Monique mijn frustratie deelde. Zij maakte contact, bewoog met mij mee, voelde mijn onmacht en mijn verlangen om gehoord te worden. Monique nodigde mij uit ‘Kun je klanken maken?’
 
Vol verbazing keek ik haar aan. 
Ik, die had geleerd als kind om thuis vooral stil te zijn, werd nu gevraagd om mijn mond open te doen. De wereld op z’n kop. Na enige aarzeling opende ik mijn mond en begon voorzichtig geluid te maken om vervolgens mijn keelgebied verder te openen. Zo kwetsbaar. Ik voelde een nieuwe sensatie in mijzelf.
 
 
Terug van een fantastische week in de Dordogne, ging ik zachtmoedig op pad. Ik onderzocht via stembevrijding mijn klank en leerde dat de weg naar de stilte in mij zich opent via klanken. Werken met stem is werken met de ademhaling en het lijf, de klankkast van de stem.
  
Nu een jaar later heb ik mij aangemeld voor een jaartraining: ‘de magie van intuïtieve muziek’  gericht op stembevrijding, stemexpressie en samen muziek maken.
 
Via de klanken voel ik de levendigheid in mijzelf. De energie om mij heen verandert als ik echt van mij laat horen. Ik voel me krachtig. Ik voel mijn verlangen om gehoord te worden. Wat kan ik genieten van de stilte in mijzelf en van de stilte om mij heen.
Vooral in de bergen van mijn moederland Oostenrijk.  

Martina
wandeling