De ziel kent geen pijn

Een waargebeurd verhaal: Haar ziel liet haar de waarheid zien, de echte waarheid

Valentijnsdag

Marina haar huwelijk was, na 21 jaar, net een paar maanden voorbij. Voor Marina was het niet een dag een blij van te woorden, zeker niet nu ze wist dat haar ex-man, Ramon, dit weekend op stap met zijn nieuwe vriendin. Overal werd er flink reclame gemaakt, waar ze ook liep, overal zag ze hartjes, rode rozen. Maar voor haar dit jaar niks. Het leek alsof op deze dag, het gemis, het verlies, de emoties en vooral het verdriet extra hard bij haar binnen kwam. Ze voelde zich alleen, afgedankt en verdrietig, maar vooral bang voor de toekomst. De kinderen, Tom en Maddie, waren die avond op stap met hun dates. Marina zag zichzelf die avond eenzaam en alleen, thuis, op de bank zitten, met slechts de televisie als gezelschap. Voor de zekerheid had ze die middag voor zichzelf de nodige troost voer ingeslagen; chocola, wijn, chips. Ze hoopte maar op één ding, dag die avond snel voorbij zou gaan.

Wat ze niet kon weten was dat deze avond heel anders zou verlopen dan ze had verwacht.

De hele dag was Marina bezig met piekeren. Continue speelden gedachten door haar hoofd van: ik doe er niet toe, ik ben niet goed genoeg en ik ben rijp voor het kliko, ik voel me afgedankt of dan weer van klootzak, hij liet me in de steek, lul. Haar gevoelens waren een rollercoaster, boosheid werd afgewisseld door verdriet, en verdriet ging over in teleurstelling en teleurstelling ging over over in woede. Ze kon de maalstroom aan gedachten maar niet stoppen, het voedde haar van downstemming en gevoel van slachtoffer zijn. Naarmate de dag vorderde voelde ze zich alleen maar rotter.

Waarom heb ik nooit beseft hoe liefdevol het is een Valentijnskaartje te ontvangen?

Tijdens de boodschappen die middag besefte ze zich hoe achteloos ze vroeger was omgegaan met dit soort dagen en gebruiken. Ze had een kaart, een bloem, een knuffel, verwacht, waardoor het uiteindelijk niet meer zo bijzonder werd. Nu besefte ze dat het eigenlijk helemaal niet zo gewoon was, maar een liefdevol en verbindend gebaar. Dit raakte haar, waardoor ze zichzelf ging verwijten dat ze hier te laconiek mee om was gegaan. “Waarom heb ik hem nooit bedankt of waardering geuit voor dit soort dingen?’

In de avond installeerde ze zich languit op de bank, met alle hulp en noodmiddelen binnen handbereik, de wijn, de chips en de chocolade, om haar te troosten. Ze had een dekentje om zich heen en kussentjes om vast te houden. Zelfs een doos tissues om de nodige tranen op te vangen stonden naast haar.

Vreemdgaan. Ze herkende het gevoel van boosheid en verdriet maar al te goed.

De film die ze gekozen had begon goed, maar niet heus. Het had precies dat onderwerp waar ze juist vandaag niet op zat te wachten. Vreemdgaan. Want dat gevoel kende ze maar al te goed. Ramon had ook een affaire buiten de deur en hij was nu met deze dame op stap. Ze herkende het gevoel van boosheid door het verraad en verlies van vertrouwen. Maar ook het verdriet van niet gezien en gehoord worden door de ander maar al te goed. Even twijfelde ze of ze niet een andere film op moest zetten, maar al snel werd ze meegenomen in het verhaal. Ze vergat zelfs de wereld om haar heen liet zich dragen door de film. De film ging over verwerking, vriendschap, opstaan en opnieuw de sprong naar liefde wagen. Tegen het einde van de film zei de hoofdrolspeelster: ‘je kunt je hele leven lang met een masker rondlopen, maar als het op echte liefde aan komt, kun je alleen maar jezelf zijn’. 

Op dat moment gebeurde er iets met Marina. Deze opmerking raakte haar diep van binnen door het besef dat ze op dat moment helemaal zichzelf was.
‘Voor het eerst voel ik me helemaal thuis in mezelf’, zei ze verbaast en drukte de film op pauze.
Ze voelde zich heerlijk ontspannen, er lag geen druk meer op haar, ze moest nergens meer aan voldoen, niemand die iets van haar verwachtte. Ze gaf zich helemaal over aan het moment. Ze had nog geen chips of chocolade gegeten en wijn aangeraakt, ook geen behoefte aan zelfs. Eigenlijk voelde ze een diepe innerlijke rust, was ze vrij en blij.

 

Door dit besef vloeide er opeens een enorme golf van liefde door haar heen. Ze werd opgetild naar een heel ander niveau van bewustzijn. Op dit niveau voelde ze zich stralend en helder. Ze werd omringt door een wolk van zachtheid, geborgenheid en ruimte. Eigenlijk kon ze geen woorden geven aan het gevoel wat ze kreeg, maar het voelde sereen. Op de een of andere manier voelde het alsof ze direct in contact stond met haar ziel. En haar ziel ontving haar met liefde en compassie, die overvloeide naar Marina zelf. Ze liet haar een helder en duidelijk overzicht zien waarom alles in haar leven gebeurd was. 

Haar ziel liet haar de waarheid zien, de echte waarheid en niet de waarheid die zij zich eigen had gemaakt.

De echte waarheid en niet de waarheid die Marina haar eigen had gemaakt. Het klopte allemaal. Alles is gegaan zoals het heeft moeten gebeuren, van klein meisje tot aan de scheiding van nu. Haar ziel vertelde haar dat elke gebeurtenis er is om haar te doen groeien. En dat de reis die ze nu maakt, wederom een reis is van groei. Niet alleen voor haarzelf maar ook voor Ramon. Ze kreeg te zien dat zij beiden het heel moeilijk vonden om elkaar te kwetsen, dus zeiden ze maar niks. Maar juist niet praten met elkaar, juist niet communiceren wat er van binnen wordt gevoeld, zorgde voor de verwijdering. Niet alleen dat verwijdering van elkaar, maar vooral ook de verwijdering van zichzelf. Zij kon niet bieden kon wat hij zocht, ze was er te zacht en geduldig voor. Hij kon haar op dat moment ook niet bieden wat zij zocht omdat hij zelf niet goed bij zijn eigen gevoel kon. Beiden hadden zich aan elkaar aangepast, vanuit eigen invullingen en aannames. Juist daardoor waren ze van zichzelf afgegaan en dat maakte dat ze geen verbinding meer hadden met zichzelf én de ander. 

Haar ziel liet haar ware liefde ervaren 

Haar ziel liet haar ware liefde ervaren en die zat in haarzelf. En die liefde was vrij, vol vergeving, vol ruimte en ideeën. Het beperkte denken van haar eigen gedachten zorgde er telkens voor dat ze niet bij dit inzicht kon. Haar ziel liet haar zien dat ze op dit zielenniveau geen pijn ervaart zoals zij doet op persoonsniveau. Juist omdat er een groter waarheid is waar het allemaal toe dient. Daarnaast voelt haar ziel een diepere connectie met alles en iedereen, waardoor ze zich heeft op de ware intenties van de ander. Marina leerde dat haar ex haar geen pijn wilde doen, maar een diepe pijn voelde in zichzelf en waar hij niet bij kon. Zij was altijd zijn houvast geweest en zij had zelf een paar jaar geleden afstand genomen om zichzelf te vinden. Met haar eigen overtuigingen dat hij niet meer van haar hield, had ze zichzelf gevoed met negatieve overtuigingen en dat deed haar nog verder van zichzelf verwijderen. Haar ziel liet haar zien dat het nu tijd was om zichzelf te hervinden, opnieuw te verbinden met zichzelf en daarvoor diende ze zichzelf tijd en ruimte voor te gunnen. De verwijdering tussen Ramon en haarzelf was goed voor beiden, zo konden ze zichzelf terugvinden en de innerlijke liefde doen welvaren. De liefde en compassie die ze voelde werd als maar intenser. Ze voelde zich zo vrij, blij en opgelucht. De angst en pijn waren verdwenen en het enige wat overgebleven was, was liefde. De liefde voelde zo groot dat ze Ramon een appje stuurde om hem en zijn vriendin een prachtig weekend toe wenste. En ze meende het oprecht.

Ze werd niet langer gevoed door de pijn van haar gekwetste ik

Ze werd niet langer gevoed door de pijn van haar gekwetste ik, haar gekwetste ego, maar werd gevoed door de energie van liefde en wijsheid van haar ziel. Dat wil niet zeggen dat alles daarna gelijk koek en ei was, maar de angel van niet gezien en gehoord worden, was eruit getrokken.

Met dankbaarheid kijkt ze nog regelmatig terug naar dat moment, omdat het haar helpt te herinneren dat alles goed is zoals het is. 

Monique